Samoocena według skali Norwooda

To siedmiostopniowa klasyfikacja męskiego łysienia androgenowego, opublikowana przez O'Tara Norwooda w 1975 roku, bazująca na wcześniejszych badaniach Jamesa Hamiltona — dlatego czasem nazywa się ją skalą Hamiltona-Norwooda. Stopień 1 to młodzieńcza linia włosów bez zmian, a stopień 7 to podkowa włosów po bokach i z tyłu głowy. To opis wzorca, a nie miara zaawansowania czy tempa utraty włosów, i każda klinika używa jej jako skrótu przy planowaniu przeszczepów.

Zwykle jeszcze nie. Lekko cofnięte skronie to normalna, dojrzała linia włosów u wielu dorosłych mężczyzn, a przeszczep wykonany przed linią włosów, która wciąż się cofa, zostawia po kilku latach wyspę przeszczepionych włosów z nową przerwą za nią. Standardowa rada na tym etapie to stabilizacja utraty farmakologicznie, robienie zdjęć co trzy miesiące i powrót do tematu zabiegu, gdy wzorzec utrzyma się przez rok lub dwa. Klinika gotowa operować od razu przy Norwood 2 bez rozmowy o stabilizacji nie planuje Twojej przyszłości.

Nie. U kobiet łysienie androgenowe zwykle rozprzestrzenia się rozlanym wzorem na czubku głowy, przy zachowanej przedniej linii włosów, i opisuje się je skalą Ludwiga. Kobiety mają też znacznie szerszy wachlarz przyczyn — choroby tarczycy, niedobór żelaza, zmiany hormonalne, telogenowe wypadanie włosów po chorobie lub porodzie — dlatego pierwszym krokiem powinna być diagnoza dermatologiczna, a nie wycena przeszczepu. Przeszczepy u kobiet są możliwe i mogą dawać świetne efekty, ale tylko gdy przyczyna jest znana i utrata włosów ustabilizowana.